श्री गढीमाई राष्ट्रिय दैनिक इपेपर पिडिएफमा पढ्नुहोस

neelambads

नेपालको शिक्षामा घोकाइ नै बढी छ : करिश्मा मानन्धर

955 SHARE:

२० मंसिर, काठमाडौं । अभिनेत्री करिश्मा मानन्धरले भर्खरै कक्षा १२ उत्तीर्ण गरिन्, यो नौलो कुरा भएन । यद्यपि एक अभिनेत्री जो करिअरको करिब उत्तरार्द्धमा छिन्, उनले किन कापी–किताब च्यापेर विद्यालय जाने निर्णय गरिन् ? यो उमेरमा उनलाई ‘पढ्नुपर्छ’ भन्ने बोध किन भयो ?

किशोर उमेरमै उनी सिनेमा क्षेत्रमा लागिन्, जसले गर्दा पढाइ छुट्यो । रसरंगको दुनियाँमै उनले जीवनको लामो समय गुजारिन् । सिनेमा निर्माण गरिन् । अपेक्षाकृत सफल भइदिएन । त्यसपछि विरत्तिएर अमेरिका गइन् । अमेरिकामा केही वर्ष बसेर नेपाल फर्किन् र फेरि सिनेमा निर्माणमा लागिन् । तर, त्यसमा पनि उनलाई ठेस लाग्यो । अनि राजनीतिमा लागिन् । त्यहाँ पनि पनि उनलाई सोचेजस्तो फलिफाप भएन ।

आखिरमा उनले लेखपढ गर्ने निर्णय लिइन् । विद्यालय भर्ना भइन् ।

कक्षा ७ मा भर्ना भएर पुनः औपचारिक कक्षा शुरु गरेकी उनले अहिले १२ कक्षा पास गरिन् । अनलाइनखबरसँगको कुराकानीमा उनले भनिन्, ‘ग्राजुएसन त गर्छु–गर्छु । मास्टर्स पनि गर्ने सोचेकी छु ।’ प्रस्तुत छ, उनै अभिनेत्री करिश्मासँग अनलाइनखबरले गरेको शिक्षाकेन्द्रित कुराकानीको सम्पादित अंश :

जीवनको यो चरणमा आइपुगेपछि ‘पढ्नुपर्छ’ भन्ने कुरा किन बोध भयो ?

मलाई सबैकुरा पुगेकै छ । करिअरमा म राम्रै थिए । अहिले पनि सक्दो गरिरहेको छु । मेरो घरपरिवारमा सबै कुरा ठीक छ । मलाई पढ्नैपर्छ भन्ने जरुरी थिएन । खासमा मलाई राजनीतिमा लागिसकेपछि पढ्ने अठोट अझै बढेको हो ।

पढ्नुपर्छ भन्ने त जहिले पनि लाग्थ्यो । तर, जीवन जिउने क्रममा सानै उमेरमा मैले काम गर्नुपर्ने आवश्यकता थियो । ममी सिंगल, बुवा नहुनुभएको कारणले मैले कामलाई पहिलो प्राथमिकता दिनुपर्‍यो ।

म फेरि कस्तो प्रोफेसनमा पसें भने औपचारिक शिक्षालाई निरन्तरता दिन नसक्ने खालको । तर, चलचित्रमा करिअर शुरु गरेदेखि नै पढाइ छुटेकोमा सधैं पछुतो लागिरह्यो । त्यो समयमा आफ्नो मानसिकता पनि त्यस्तै थियो । कि, पब्लिक फिगर भइसकेपछि स्कुल जानु हुँदैन भन्ने लाग्थ्यो । बाहिर कतै जाँदा पनि पब्लिक फिगरले ‘मेन्टेन’ गर्नुपर्छ भन्ने मानसिकता थियो ।

छुटेको पढाइलाई लिएर सधैं पछुतो लाग्थ्यो । कहिलेसम्म पछुताउने होला भन्ने लाग्थ्यो । तर, पाँच वर्ष अगाडि आएर औपचारिक पढाइ शुरु गर्न आँट आयो । हुनसक्छ, मेरो आफ्नै व्यक्तित्व पनि अलिकति विकास हुँदै गएर होला ।

कक्षा १२ को परीक्षामा सहभागी हुने क्रममा करिश्मा

पढाइ शुरु गर्नका लागि ठ्याक्कै के कुराले आँट दियो ?

धेरै कुरा हेरियो, सुनियो । अहिले त इन्टरनेटको माध्यमबाट विश्व हेर्न सकिन्छ । विश्वबारे बुझ्न सकिन्छ । विभिन्न विचार हेर्न, सुन्न सकिएको छ । त्यसपछि के लाग्यो भने, ओहो ! आँट नगरी त हुँदैन रहेछ । यदि मेरो मनमा गुम्सिएर रहेको कुरा छ भने यसलाई किन पूरा नगरुँ ।

पढाइलाई लिएर जहिले पनि म आफूलाई कमी अर्थात् पछाडि महसुस गरिरहेको थिएँ । त्यतिबेला यसलाई पूरा गर्नुपर्छ भन्ने लाग्यो । जीवनप्रतिको दृष्टिकोण पनि धेरै बदलिएर गइसकेको थियो । जति धेरै उमेर बढ्दै गयो जीवनको महत्व बुझ्दै गइँदो रहेछ, अझ धेरै केही गरौं भन्ने हुँदोरहेछ । त्यसरी पढाइ शुरु गर्ने आँट गरें ।

विगतमा पढ्न नसकेकोमा/नपाएकोमा धेरै पछुतोमा हुनुहुँदोरहेछ है ?

पछुतो लागिरहन्थ्यो । मैले चलचित्रमा काम गर्दा सपनामा मलाई धेरै पछिसम्म पनि स्कुले केटीले छाडेन । जहिले पनि स्कुल जान थालेको, स्कुलको बेञ्चमा बसिरहेको सपना देख्थें । आफू ठूलो भइसक्दा पनि सपनामा आफूलाई स्कुलकै ड्रेसमा देख्ने । अहिले मैले स्कुल सके, त्यो सपना देख्न छाडें । त्यो कुरा मेरो दिमागमा कतै न कतै ‘होल्ड’ भएर बसेको रहेछ नि त । मैले चलचित्रमा व्यस्त हुँदा धेरै पछिसम्म पनि स्कुल नगएको, स्कुल छाडेकोमा धेरै पछुतो भइरहन्थ्यो ।

मनमा गुम्सिएको कुरा साथीसंगीलाई शेयर पनि गर्नुहुन्थ्यो होला नि ?

स्कुले विद्यार्थी भएको समयलाई सम्झनुस् त, एकदिन स्कुल छुट्यो भने भोलिपल्ट जान कस्तो लाज लाग्थ्यो । पछुतो भए खालको अनूभूति हुन्थ्यो । म त यतिका वर्षपछि पुनः पढ्दा त्यो अनूभूति हुनु स्वाभाविक थियो । पढ्न मन लागेपछि मैले कतिजनालाई सोध्थें, उमेर धेरै भएकाले पढ्ने स्कुल छैन भनेर ? सातदोबाटोमा प्रेरणा स्कुल भएको जानकारी पाएँ । मैले चलचित्र क्षेत्र शुरु गर्दा ७ कक्षाको पनि परीक्षा दिएको रहेनछु । ८ कक्षामा भर्ना हुन ७ कक्षाको सर्टिफिकेट चाहिने । त्यसपछि केही समय त्यो विचार यत्तिकै छाडिदिएँ ।

नृत्य निर्देशक गोविन्द राई र म नजिकका साथी हौं । धेरैलाई म आफ्नो मनको कुरा भन्दिन, तर ऊसँग मैले कसो–कसो पढ्न नपाएको दुःखेसो पोखेछु ।

नपढेकोमा मनमा एकदमै पछुतो छ, कसरी पढन सकिन्छ होला ? मेरो मनमा जहिले पनि यो कुरामा पछुतो रहिरहने भयो भनेर उसलाई सुनाएँ । उनले मलाई हौसला दिए । उनले हौसला मात्र होइन, पढ्ने मन नै हो भने म मिलाउँछु भने ।

उसको एक जना साथी हुनुहुन्थ्यो, उहाँसँग मेरो पनि भेटघाट भइरहन्थ्यो । तर, मैले उहाँले मलाई विद्यार्थीका रुपमा आफ्नो स्कुलमा लिनुहुन्छ सोचेकै थिइन । उहाँसँग मिटिङ गर्‍यौं । उहाँले त्यो भन्दा पहिले ठूलो उमेरको एक जना ड्राइभरलाई पनि पढाउनुभएको रहेछ ।

कक्षा ७ मा मैतिदेवीमा रहेको त्रिवेणी पब्लिक स्कुलमा भर्ना भएँ । मैले आफूलाई प्रमाणित गर्नुपर्ने थियो । ७ कक्षामा म ४ बजेपछि जाने र अरु विद्यार्थीको पढाइ सकिएपछि पढ्ने गर्थें । गोदावरीदेखि ड्राइभ गरेर चार महिनासम्म निरन्तर खटिएर ७ कक्षाको परीक्षा दिएँ ।

त्रिवेणी बोर्डिङ स्कुल हो । मैले बोर्डिङमा पढनुको कारण अंग्रेजी सुधार्नु थियो । मलाई सर्टिफिकेट भन्दा पनि साँच्चिकै बेसदेखि सिक्नु थियो ।

पहिले पहिले सरकारी स्कुलमा कक्षा ४ देखि मात्र ए, बी, सी, डी पढाउँथ्यो । म अंगेजी केही बोलेपनि लेख्न कमजोर थिएँ । मैले ७ कक्षामा ‘रिभाइज’ गर्दा ४ कक्षाको ग्रामरदेखि अन्य किताबहरु पढेकी थिएँ ।

निक्कै हिम्मतले, मेहनतले र लगावले पढ्नुभयो । एकपछि अर्को कक्षा उत्तीर्ण पनि हुँदै जानुभयो । एसईई गर्नुअघि र १२ कक्षा उत्तीर्ण गरिसकेपछि तपाईंले आफूमा के–के परिवर्तन पाउनुभयो ?

अहिले म अझै धेरै बुझ्ने भएको छु जस्तो लाग्छ । पहिले म अरुले के सोच्छ भन्ने कुरालाई खासै ध्यान दिन्नथें । म आफू जे गर्नु छ, त्यसलाई मात्र महत्व दिन्थें । अहिले म सबैको अनुहारमा हेरेर उहाँँहरुको परिस्थिति, उहाँहरुले भन्न खाजेको कुरालाई मनन गर्न सक्छु, बुझ्न सक्छु जस्तो लाग्छ । त्यो म आफूमा आएको परिवर्तन भएजस्तो लाग्छ । कतिपय भाषा, शब्दहरुको ममा कमी थियो । त्यो सबै कमी सकियो त नभनौं केही हदसम्म त्यो पनि सहज महसुस गर्न थालेको छु ।

यहाँसम्म आइपुग्दा तपाईंले के बुझ्नुभयो, मान्छेको जीवनमा शिक्षा कति अपरिहार्य रहेछ त ?

एकदमै छ । मलाई सबैकुरा पुगेकै छ । करिअरमा म राम्रै थिए । अहिले पनि सक्दो गरिरहेको छु । मेरो घरपरिवारमा सबै कुरा ठीक छ । मलाई पढ्नैपर्छ भन्ने जरुरी थिएन । खासमा मलाई राजनीतिमा लागिसकेपछि पढ्ने अठोट अझै बढेको हो ।

महिलाहरु शिक्षामा पछाडि परिरहेका छन् । धेरै कुरामा सचेतना छैन । विभिन्न एनजीओ, आईएनजीओले छाउपडी भन्छन्– काम गर्छन्, बालविवाह भन्छन्– काम गर्छन् । यो भन्छन्, त्यो भन्छन्, काम गर्छन् । तर, अवस्था जहाँको तहीं छ । यस्ता कुरा मनमा लागिरहन्थ्यो । त्यो समग्रलाई हटाउने त शिक्षा हो नि होइन र ? शिक्षाको अभावका कारण यस्तो अवस्था उस्तै रहे जस्तो लाग्छ ।

एउटा शिक्षित व्यक्ति हरेक कुरामा सचेत हुन्छ जस्तो लाग्छ । आफ्नो सन्दर्भमा आफू पनि पढ्ने र यसले बाहिरीलाई पनि एउटा बलियो सोसल म्यासेज जान्छ भने किन नगर्ने भनेर पढाइ शुरु गरें ।

हाम्रो शिक्षा प्रणाली, परीक्षा विधि र पाठ्यक्रम कस्तो लाग्छ ? अधिकांश शिक्षाविद्ले त यी सबै आफैंमा फेलर छन् भन्छन् नि ?

पाठयक्रम पुरानो छ । यो मेरो आफ्नो धारणा हुन सक्छ । अहिले सरकारले पाठयक्रम परिमार्जन पनि गरिरहेको छ रे । तर, एकदमै पुरानो शैलीको भयो । कुनै–कुनै किताबमा, पाठमा त ‘कन्भिन्स’ नै हुँदिनथें ।

अहिले त कतिपय पाठयक्रम परिवर्तन भएको पनि छ तर धेरै पुरानो छ । नेपाली साहित्य पुरानो पढ्नुपर्‍यो । इतिहास त इतिहास हो, त्यो त पढ्नु परिहाल्यो । बाँकी कतिपय पाठ्यपुस्तक परिस्थितिअनुसार अपडेट हुनुपर्छ जस्तो लाग्छ । पाठ्यपुस्तकमा अझै नयाँ कुराहरु समावेश गर्न सकिन्छ र गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ ।

जीवनमा ज्ञान, सीप, दक्षता आर्जन गर्नका लागि अरु थुप्रै माध्यम र साधन पनि छन् । विद्यालय नै धाउनुपर्छ, पाठ्यपुस्तक नै पढ्नुपर्छ भन्ने कुरामा तपाईं कसरी ‘कन्भिन्स’ हुनुभयो ?

जे पनि ‘ग्राजुएल्ली’ (क्रमिक रुपमा) हुनुपर्छ । जस्तो एउटा जगदेखि मेहनत गरेको घर बलियो हुन्छ । होला, इन्टरनेटमा पनि क्लास हुन्छन्, अंगे्रजी सिक्ने एप्सहरु पनि होला । नेपालीको ग्रामर पनि उपलब्ध होला । विभिन्न विषयका किताबहरु जति भएपनि इन्टरनेटमा उपलब्ध होलान् । प्रोजेक्ट वर्कहरु पनि हामी इन्टरनेटमा हेरेर गर्न सक्छौं ।

तर, तपाईं स्कुलमा गएपछि एउटा अनुशासन हुन्छ । तपाईंले ग्राजुएल्ली (क्रमिक रुपमा) पढ्नुहुन्छ । अनि सर्टिफिकेट पनि जरुरी छ ।

किनभने महिला आयोगमै तपाईं कुनै एउटा पद पाउन चाहनुहुन्छ भने तपाईंलाई ग्राजुएसन भएको सर्टिफिकेट चाहिन्छ । पर नजाउँ, चलचित्र विकास बोर्डमै कलाकार जान क्राइट एरिया छ नि त । उसको अन्य अनुभव भएपनि सर्टिफिकेट पनि अनिवार्य छ । मैले भन्न खोजेको अन्य उपलब्धि जस्तो भएपनि औपचारिक शिक्षाको सर्टिफिकेट पनि चाहिन्छ नि ।

यहाँ चाहिं घोकाइ नै बढी छ । यसलाई अलि परिमार्जित गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ । बच्चाहरुलाई प्रेसर नहुने किसिमको शिक्षा विकास गर्नुपर्छ होला । पढाउने तरिका, समग्र स्कुलिङ अलि फरक हुनुपर्छ ।

महात्मा गान्धीले भनेका छन्, ‘पढेको कुरा व्यावहारिक जीवनमा उतारिँदैन भने पढ्नु व्यर्थ छ ।’ तपाईंले आफूले पढेका कुरालाई व्यावहारिक जीवनमा कति उपयोग गर्नुभएको छ ?

उहाँले भन्नुभएको कुरा वास्तवमा मैले पनि भन्ने गरेको छु । मलाई महात्मा गान्धीजीले भन्नुभएको भन्ने थाहा थिएन तर म पनि यही कुरा भनिरहेकी हुन्थें । म भाइबहिनीहरुसँगै बसेर पढ्दा भन्ने गरेकी थिएँ, पास हुन मात्र पढ्ने होइन यसलाई ग्रहण गरौं, व्यवहारमा लागू गरौं ।

१२ कक्षासम्मको पाठयक्रममा त समाज, सम्बन्ध, स्वास्थ्य, खानपान, परिवार नियोजनका साधन जस्ता जनरल ज्ञानहरु छन् । जुन सामान्य जीवन बिताउँदा चाहिने कुराहरु हुन नि । तर, मेरो सन्दर्भमा कस्तो भइदियो भने व्यवहारमा सबै पहिले गरिसके, अनि पछि पढें ।

हाम्रो शिक्षा प्रणाली कति जीवनोपयोगी पाउनुभयो ?

प्रयोगात्मक अलि छैन । जस्तो अमेरिकामा पनि म केही वर्ष बसें । छोरी कविताले त्यहाँ स्कुलिङ गर्दाखेरि त्यहाँ पास गर्नका लागि केटाकेटीलाई धेरै प्रेसर हुँदोरहेनछ । यहाँ जसरी पढाइन्छ, त्यहाँ फरक रहेछ । त्यहाँ प्रयोगात्मक धेरै रहेछ । त्यहाँ सक्षम, निडर, कुरा गर्न सक्ने खालको शिक्षा दिइँदोरहेछ ।

यहाँ चाहिं घोकाइ नै बढी छ । यसलाई अलि परिमार्जित गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ । बच्चाहरुलाई प्रेसर नहुने किसिमको शिक्षा विकास गर्नुपर्छ होला । पढाउने तरिका, समग्र स्कुलिङ अलि फरक हुनुपर्छ ।

अब कुन तहसम्म पढाइ जारी राख्नुहुन्छ ? कुन विषयमा विज्ञता हासिल गर्न चाहनुहुन्छ ?

पढाइलाई निरन्तरता दिन्छु । ग्राजुएसन त गर्छु गर्छु । त्यो मेरो लक्ष्य नै हो । त्यसपछि पनि केही राम्रो विषय लिएर मास्टर्स पनि गर्ने सोच छ । हामीले जागिर खाने त होइन तर सोसाइटीलाई काम लाग्ने केही पढ्छु । स्नातक मानबिकी नै लिएर पढ्ने सोचेकी छु । किनभने यहाँ कलेज नजिक छ । मेरो समय बचत हुन्छ । बिहान मेरो कलेज सबै सकिसकेको हुन्छ । दिउँसो फ्री हुन्छु ।

अस्ति पाटनढोकास्थित एक कलेजको शिक्षकले फोन गर्नुभएको थियो । मैले ग्रामीण विकास पढ्ने सोचेको थिएँ, उहाँले समाचार देखेर फोन गर्नुभएको थियो । उहाँले आएर कलेज भिजिट गर्नुस् भन्नुभएको छ । बाटो ठीक भए पाटन टाढा त होइन, त्यो पनि सोच्दैछु । यहाँ म अरु विषय पनि के–के छ बुझ्छु र त्यसपछि के पढ्ने निर्णय लिन्छु ।

सोसल साइन्स (सामाजिक शिक्षा)मा म राम्रो हो । १२ मा पनि यसमा मेरो ‘ए प्लस’ आएको हो । आफ्नै मुलुकको विषयमा बढी पढ्न चासो छ मलाई । ग्रामीण विकास पढ्ने इच्छा राख्नुको कारण पनि यही हो ।

हामीकहाँ ‘पढ्नु भनेको जागिर खानु हो’ भन्ने बुझाइ छ । पढेर उत्तीर्ण हुनेहरु लोकसेवा आयोगको परीक्षाका लागि धाइरहेका हुन्छन् । नपढ्नेहरुले देश चलाउँछन् । वास्तवमा कहाँ तालमेल मिलेको छैन जस्तो लाग्छ ?

राजनीतिमा धेरै कुरा हुँदोरहेछ  । राजनीतिमा त्यो पथसम्म पुग्न गरिने राजनीति अर्कै खालको राजनीति हुँदोरहेछ । साम, दाम, दण्ड, भेद सबै सिसिमको हुँदोरहेछ । म राजनीतिमा पनि बसेर हेरें । जब पोजिसनमा पुगिन्छ पोजिसनले फेरि भिजन माग्छ, विज्ञता माग्छ । एउटा नपढेको नेता त्यो पोजिसनमा पुग्नु हुन्न भन्न खोजेको होइन, पढेलेखेकै हुनुपर्छ भनेको पनि होइन । तर त्यो नेताले विज्ञहरुलाई हायर गर्न सक्नुपर्‍यो । विज्ञता भएको मानिसलाई सम्बन्धित काम दिनुपर्छ जस्तो लाग्छ । नेताले आफैं गर्न खोजेर चाहिं हुँदैन ।

किनकि नेतासँग विज्ञता नहुन सक्छ । ऊ त नेता, अगुवा पो हो त । उसले लिडरसिप गर्‍यो, जित्यो पोजिसनमा पुग्यो । तर सही निर्णय गर्न सक्ने क्षमता र विज्ञहरुलाई हायर गरेर काम भटाभट गराउन सक्ने खालको हुनुपर्‍यो ।

पढनु–नपढनु आफ्नो ठाउँमा छ । त्यस्तो नेताहरु हाम्रो नेपालमा हुनुहुन्छ । नाम लिनु पर्दा केपी शर्मा ओलीलाई लिन्छु । उहाँलाई अरुले के–के भन्नुभएको हुन्छ । तर, मलाई त उहाँले हरेक विषयमा विज्ञता हासिल गरेकोजस्तो लाग्छ । उहाँलाई सबै विषयमा ज्ञान छ ।

राजनीतिमा योग्यता आवश्यक होइन ?

लिडरसिप नै योग्यता हो । निर्णय लिने क्षमता हुनुपर्‍यो । विज्ञहरु हायर गर्नसक्ने क्षमता हुनुपर्‍यो । पढेलेखेका व्यक्तिहरुको क्षमतालाई चिन्न सक्ने हुनुपर्‍यो ।

हाम्रो राजनीति कस्तो भइदियो भने समानुपातिक, समावेशी सबैलाई समेट्ने कारणले पढेलेखेको पनि हुनुहुन्छ, नपढेको पनि हुनुहुन्छ । हामी समानताको कुरा गरिरहेका छौं । समान अवसरको कुरा गरिरहेका छौं नि त ।

शैक्षिक योग्यता आवश्यक चाहिं हुन्छ । बुझेर राजनीति गर्नु र नबुझेर गर्नुमा फरक त हुन्छ ।

करिश्मा मानन्धर भन्नेबित्तिकै राजनीति पनि जोडिहाल्छ । केही समय सक्रिय रुपमै राजनीतिमा लाग्नुभयो, अहिले अलि सुस्ताउनु भएको देखिन्छ । अब राजनीतिक यात्रालाई कसरी अगाडि बढाउने त ?

मेरो इच्छा छ । तर, राजनीति सजिलो छैन । राजनीतिमा आउन छुट्टै व्यक्तित्व निर्माण गर्नुपर्छ । एक त फेरि स्थान पनि पाउनुपर्‍यो । हेरौं के हुन्छ भविष्यमा । तर मेरो चासोको विषय चाहिं हो । अहिले चाहिं म पढाइमै ‘इन्जोय’ गरिरहेकी छु ।



COMMENTS

 


thedesigners7
Name

news,1019,tech,3,अर्थ,5,कृषि,11,फिचर,6,भिडियो,5,विचार,8,विचित्र खबर,5,विज्ञान प्रविधि,6,विशेष,8,समाचार,7,सम्पादकीय,5,
ltr
item
श्री गढीमाई राष्ट्रिय दैनिक: नेपालको शिक्षामा घोकाइ नै बढी छ : करिश्मा मानन्धर
नेपालको शिक्षामा घोकाइ नै बढी छ : करिश्मा मानन्धर
https://www.onlinekhabar.com/wp-content/uploads/2019/03/Karishma-Manandhar-SEE-2075.jpg
श्री गढीमाई राष्ट्रिय दैनिक
https://www.shreegadhimaidaily.com.np/2021/12/blog-post_32.html
https://www.shreegadhimaidaily.com.np/
https://www.shreegadhimaidaily.com.np/
https://www.shreegadhimaidaily.com.np/2021/12/blog-post_32.html
true
8891381760893256154
UTF-8
अन्य अपडेटसहरु केही भेटिएन सबै हेर्नुहोस् विस्तृतमा पढ्नुहोस उत्तर Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS सबै हेर्नुहोस् सिफारिस गरिएको LABEL ARCHIVE खोज्नुहोस् ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share to a social network STEP 2: Click the link on your social network Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy